Selecteer een pagina

Roparun 2018

Het pinksterweekend van dit jaar stond in het teken van de Roparun. Dit is een  non-stop estafetteloop van Parijs  naar Rotterdam, wat betekend dat er 24 uur per dag gelopen wordt. Ook is er een route vanuit Hamburg in verband met de grote interesse in deelname.  Er moet een goede taakverdeling en planning gemaakt worden door het team om alles zo efficiënt mogelijk te kunnen laten verlopen. Doel is om zoveel mogelijk geld op te halen voor de begeleiding voor mensen met kanker, zodat zij en hun familie ontlast worden of nog een mooie tijd kunnen hebben.

De start was op zaterdagmorgen of -middag, afhankelijk van de loopsnelheid die is opgegeven. De langzaamste teams starten eerst en de snelste teams het laatst zodat iedereen nagenoeg tegelijk aankomt in Rotterdam.De meeste teams vertrokken op vrijdag naar hun startplaats en zo gingen er vanuit Venlo 3 teams richting hun bestemming. Namelijk  2 teams naar Hamburg en ons team naar Parijs. Er wordt gezegd dat dit de zwaarste route is, maar dat laat ik in het midden, daar ik alleen deze route ken.

In de loop van de avond kwamen we in Parijs aan en hebben we overnacht vlakbij het vliegveld. Na een gezellige avond met  eten en een avondwandelingetje is iedereen gaan slapen, om nog even in een echt bed te kunnen liggen. De komende dagen zou er immers geen echt bed in de buurt zijn.

De volgende dag vertrok iedereen naar het startpunt. Dit was een enorm terrein vlakbij het vliegveld Charles de Gaulle. Het was indrukwekkend en geweldig om meer dan 300 teams bij elkaar  te zien. Sommige teams hadden ingerichte bussen bij zich. Er waren trucks met opleggers en natuurlijk de wat simpelere campertjes en kleinere vrachtwagentjes. Onze equipment bestond uit een camper (dienst als keuken en opslag), een vrachtwagentje ( opslag spullen en inklapbare kooien aan de zijkant) en 2 busjes als pendeldienst voor de lopers/fietsers.

De start was een groot feest. Per 5 minuten vertrokken er 3 teams die uitgezwaaid werden door de andere teams onder luid gejuich en onder begeleiding van een opzwepende dj. Nadat het eerste team vertrokken was voor hun eerste etappe, was het zaak om met de vrachtwagen en camper een soort van kampje op te slaan verderop de route. Het andere busje ging alvast naar het wisselpunt waar ze het eerste team zouden afwisselen. In het busje zaten zowel de lopers als de fietsers die de lopers begeleiden. Zelf was ik onderdeel van het kampteam met als taak fysio, opbouw/afbraak kamp en navigator in de camper.

De eerste etappe was nog wel relaxt. Ons doel was om een mooie en rustige plek naast het parcours te vinden waar het eerste team ontvangen kon worden en verzorgt. Aangekomen op onze plek bleek een ander team dezelfde gedachte te hebben en bleek onze plek al bezet. Gelukkig was een halve km verderop een nog mooiere plek beschikbaar. Dit was een  soort van groot boerenerf onderaan een beboste heuvel aan de route. Snel alles uitladen, kamp (tent) opbouwen, verzorgingspostje klaar maken en wachten op het eerste team. Dit duurde nog wel even en hier hadden we nog wat tijd om de andere teamleden beter te leren kennen  en wat van gedachten uit te wisselen, rustig een kopje koffie te drinken en een balletje te trappen. Stilte voor de storm dus. Vanaf het moment dat het eerste team binnenkomt is het daarna alle hens aan dek. De fietsers en lopers die behandeld wilden worden kregen hun massage of werden getaped. Gelukkig waren we met 2 masseurs, dus dat scheelde wel. Nadat de lopers/fietsers gemasseerd waren, wilden ze snel wat eten en gingen even liggen in de geïmproviseerde kooien. Zij moesten immers de volgende etappe in de nacht gaan lopen en hadden dus wat rust nodig. Als fysio had je dan even rust en kon je dan wat eten/drinken of naar het toilet in de bosjes (wc tent ). Omdat je zelf nog onder de adrenaline zat had je nog geen slaap omdat het nog licht was. Al wilde je gaan liggen, je hoorde continu stemmen en een aggregaat naast je grommen, dus dat slapen kwam er niet van. Ook wilde je alles meekrijgen. Toch was slapen wel belangrijk.

In de loop van de avond moest het team wat in het basiskamp was weer aan de slag. Het wisselpunt lag precies bij ons basiskamp en dit moest dus goed gecommuniceerd worden met het team dat onderweg was. Toen het eerste team weer vertrok voor hun etappe was het alweer donker. Daarna begon de carrousel. De lopers/fietsers moesten verzorgd worden (massage/tape) en gingen daarna eten en weer even liggen. Daarna kon je als fysio pas gaan eten/drinken en even gaat zitten. Slapen lukte nog steeds niet. Na een korte pauze moest het aanwezige team weer weg en moest het kamp weer afgebroken worden en alles in de vrachtwagen geladen worden. Daarna volgde een nachtelijke tocht als navigator  door een mistige  en heuvelachtige omgeving op weg naar de volgende kampplaats. Tijdens zo’n verplaatsing kom je op plaatsen waar je normaal nooit zou komen en de omgeving is werkelijk schitterend hier. Nog heel erg landelijk en de dorpjes lijken zo uit de vorige eeuw te komen afgezien van de vele windmolens die hier staan. Wel kun je zien dat het geld niet op het platteland zit hier, ondanks het mooie landschap zou ik hier niet willen wonen. De dorpjes zijn vaak oud en vervallen.

De eerste kampplaats was een mooie plek onder een beboste heuvel, de tweede was in het dorpje Bertry waar je om half 3 ’s nachts aankwam en alles weer moest opbouwen. In dit dorp was een officiële stempelpost en hier hadden meer teams hun kamp opgeslagen. Hulde voor de bewoners!! Vanaf 2 uur in de nacht continu toenemend lawaai met als hoogtepunt een echte disco om 6 uur in de ochtend op 1e pinksterdag!!. Deze kon je door het halve dorp horen.

In dit dorpje lag het wisselpunt ook precies voor de tent. Hier moest weer een team ontvangen en verzorgd worden, daarna weer zelf eten/drinken. Even liggen,  maar niet slapen. Voor een bezoekje aan de wc stond je hier in de rij voor een dixie. Maar je moet er wat voor over hebben. Het was stervenskoud hier. Slechts 6 graden met dichte mist. Ook hulde voor de lopers en fietsers die de hele nacht in deze omstandigheden hun etappe hebben moeten afleggen.  Als na een korte rustpauze het gewisselde team weer op weg ging naar hun wisselpunt begon het weer opnieuw, kamp afbreken, volgende kampplek zoeken, kamp weer opzetten, team ontvangen etc. Kortom:  letterlijk een carrousel.

De 3e plek was op een parkeerplaats bij een Belgische voetbalclub waar we in de kantine naar het toilet mochten. Achteraf hadden we beter op onze eigen wc kunnen gaan zitten aangezien die in de kantine nog ouder en ranziger waren. Bovendien werkten ze niet goed, wat niet gek was,  omdat ze uit de vorige eeuw leken te komen. Nu was het erg warm en het loopteam was al voor ons gearriveerd omdat er toch wel erg hard gelopen werd. Ze liepen voor op schema. Snel weer kamp opbouwen, eten, verzorgen. Hier kon je zelf even douchen al was de douche kokend heet, 1 sec onder, 5 seconde wachten. Toch nog een beetje schoon geworden, al was het maar voor het gevoel. Terug bij het kamp even snel wat gegeten en dan wachten op volgende team die er al snel waren. Dit team weer ontvangen en/of verzorgen en wat bijpraten over hun tocht. Ook dit laatste was belangrijk, je leerde zo verschillende mensen kennen en het was goed dat ze hun ervaringen van onderweg even kwijt konden en zo kreeg je als basiskamp ook nog wat mee van wat er onderweg allemaal gebeurde. Hierna kwam weer het moment van afscheid nemen en succes wensen, de  spullen opruimen, kamp afbreken en op weg gaan naar de volgende kampplaats. We bevonden ons nu in het terrein van de Ronde van Vlaanderen en het mag gezegd, het is inderdaad schitterend hier. Nooit verwacht dat daar ook zo veel heuvels waren. Arme lopers en fietsers, alhoewel lucky bastards zou ik eerder zeggen.

Het volgende kampement was de mooiste qua sfeer. Deze was gelegen in een dorpje Zele genaamd. Nog nooit van gehoord, maar volgens de overlevering was dit een echte aanrader.  Dit leek erg op de parade in de Venloop met als verschil dat het nu puur om de Roparun draaide en hier het hele dorp voor op zijn kop stond. Er werd een heus dorpsfeest georganiseerd met als thema piraten.  We hadden in Zele ons kamp opgezet op een parkeerplaats voor een bedrijf net buiten het centrum. We hadden als groep besloten om met zijn allen  de route door het dorp te lopen en op het einde van het dorp te wisselen van loper. We zijn samen naar het centrum gelopen en hebben daar de loper opgewacht. Toen zijn we met het hele team door de hekken gegaan, de route op, zeg maar soort van parade. Je moest meteen een podium op waar je op muziek moest dansen en werd voorgesteld aan het publiek. Daarna moest je weer een 200m lopen alwaar een volgend podium klaar stond met weer hetzelfde ritueel. Ondertussen handjes klappen met kinderen en volwassenen naast het parcours. Dit ging zo de hele route van meer dan 1 km door, met als hoogtepunt een echt piratenschip met verklede  toeschouwers eromheen, met ons dansend op piet piraat bij het schip.

Het viel echt op hoe ontzettend enthousiast deze mensen waren en hoezeer ze het  waardeerden dat die gekke Hollanders dit allemaal deden voor het goede doel. Aan het einde van de (parade)route namen we afscheid van ons team wat een helaas voor hen, natte nacht inging. Wij liepen door de regen terug naar ons kamp en konden nog even wat eten en ons klaar maken voor de laatste verplaatsing. Nadat het busje met de lopers/fietsers was vertrokken konden we weer snel het kamp afbreken en alles inpakken. De laatste tocht zou richting Berg op Zoom gaan wat volgens de planning maar iets meer dan een uurtje rijden was. Er was besloten dat ik de laatste dag, indien ik zou willen, mee zou mogen draaien in het loop/fiets-team. De laatste 2 etappes waren een soort van run-bike-run en ik mocht de laatste 2 etappes meedraaien. Ik hoopte dus op een beetje slaap aangezien ik nog helemaal niet geslapen had sinds zaterdagmorgen. Het inladen duurde iets langer dan voorzien en dus in het donker reden we richting Nederland. Ook onderweg ging het niet helemaal volgens plan en later dan gepland kwamen we aan op onze laatste kampplek. Dat was bij een soort van strand in Bergen op Zoom. Snel de tent opgezet, iets gedronken en daarna even gaan liggen. Slechts een uurtje later werd ik gewekt en schoot als een raket omhoog omdat ik letterlijk wakker schrok en weer meteen neer viel. Als een zombie ben ik opgestaan en heb geprobeerd wat te wandelen en wat te strekken. Over een uurtje zouden we vertrekken voor onze laatste etappes. We moesten zelf eten en drinken meenemen in een tasje aangezien er geen voertuigen op de route mochten komen. Rond een uur of 5 zijn we vertrokken met 4 fietsers en 1 loper. Gezien het feit dat het best koud was besloten we om ieder 8 km te rennen en dan pas te wisselen. Normaal werd er om de 2 km gewisseld, maar het was geen doen om met dikke kleding te rennen of telkens om te kleden. Ik was als derde aan de beurt en kon dus eerst 2 x 8 km een beetje wakker en soepeler worden aangezien ik me een echte stijve plank voelde. Het was leuk om midden in de nacht door Bergen op Zoom te rennen/fietsen, 5 uur in de ochtend, en te zien dat er mensen buiten stonden om ons aan te moedigen. Doordat ons team harder had gelopen dan voorzien waren we ondertussen bij de eerste 3 teams aanbeland wat als nadeel had dat de meeste sfeerpunten nog niet bezet waren. In België hadden ze ons team ook al eens een verplichte pauze van een uur gegeven om deze reden.  Het was geweldig om vanuit de nacht de ochtend in te gaan en de zon te zien opkomen tijdens het fietsen door de  landelijke   omgeving. Op steeds meer plekken naast de route stonden mensen naast de kant met allerlei lekkernijen zoals aardbeien, tomaatjes, ander fruit of snoepjes. Mijn etappe ging lekker en ik merkte dat ik door de adrenaline iets te hard van stapel ging maar daarna een lekker tempo kon gaan lopen. Bij het ingaan van de laatste km kon ik nog een rode loper meepakken in een dorpje waar je meteen harder gaat lopen door de mensen langs de kant.

De laatste etappe hebben we als bijna compleet (loop/fiets)team gedaan waarbij er om de 2 km gewisseld werd. Bij het binnenkomen van Rotterdam bleek dat we intussen het eerste team waren, ondanks dat we op aanraden van een motormuis van de organisatie ons aardig vertraagd hadden. Ondertussen stonden er al meer mensen langs de kant en werden we opgewacht bij de Daniel den Hoed kliniek door kankerpatiënten en familieleden van mensen met kanker. Onze loopster werd een bloem aangereikt door een klein meisje waarvan de vader kanker had.

Die kwam aan, maar dan weet je wel waarom je het allemaal doet. Vanaf daar werden we onder politiebegeleiding richting finish begeleidt. We voelden ons net popsterren, zelfs de tram moest stoppen voor ons. De organisatie had besloten dat wij als eerste team in het centrum zouden aankomen en alle andere teams moesten achter ons blijven. Helaas wilde de mariniers daar niet aan meewerken maar zij liepen ook voor een tijd en kwamen dus als eerste in het centrum aan. We zijn wel als eerste team over de befaamde eindstreep gelopen onder luid gejuich en harde muziek waar we opgewacht werden door Nelly Cooman (ambassadrice van de Roparun) en de organisatie. Hier stond veel publiek langs de kant en de sfeer zat er goed in.

Iedereen krijgt een rode gerbera bij het betreden van het laatste stuk maar die van mij brak door het springen al vrij snel af waardoor ik alleen een steel overhield. Na het passeren van de officiële finishlijn krijgt het team de medailles die daarna door de teamcaptain onder begeleiding van een woordje omgehangen worden. Daarna is het nog even bijkomen onder genot van een drankje en dan is het tijd om naar huis te gaan. Er waren chauffeurs geregeld door het team aangezien de meeste teamleden onderweg allemaal in slaap zijn gevallen inclusief ondergetekende.

Het was al met al een onvergetelijke gebeurtenis die ik niet had willen missen. Tijdens dit evenement moet je het samen doen, ondanks vermoeidheid en verschil van meningen. Maar alles is goed verlopen en als je weet welk doel er nagestreefd wordt is het, het allemaal waard. Op naar misschien volgend jaar.